சித்திரம் செய்யும் வித்தைகள்

எதையும் வீணாக்க விரும்பாத குணம் மகாத்மா காந்திக்கு ரொம்பவே இருந்ததாம்.

நாம எல்லோரும் பென்ஸிலை சீவினா அதை கூராக்குவோம். ஆனால் காந்தியோ அப்படியே எழுத ஆரம்பிப்பாராம். “குடுங்க கூராக்கி தரேன்” அப்படின்னூ யாராவது சொன்னா “வேண்டாம் கூராக்கும் போது பென்ஸிலோட கரிப் பொடி வீணா போகும்” அப்படின்னு சொல்வாராம்.

வடநாட்டுல உடற்பயிற்சி கூடங்கள் எப்போதும் பிரபலம். ஆனால் காந்தி சொல்வாராம் ‘உடற்பயிற்சியில் மனித சக்தி வீணாகிறது. அதற்கு பதில் தோட்டம் போடுவது, துணி நெய்வது போல உடல் உழைப்புடன் கூடிய செயல்களில் ஈடுபட்டால் மனித சக்தி உற்பத்தியுடன் கூடிய பயனைத் தரும், ஆரோக்கியத்துக்கும் நல்லது’. என்ன நுணுக்கமா யோசனை பண்ணியிருக்காரு அந்த மனுஷன் !

கண்ணுக்கு தெரியற மாதிரி ரொம்ப பேரு வேஸ்ட் பண்றது சாப்பாட்டு விஷயத்துலதாங்க. அதை பத்தி சிந்திக்கற மாதிரி ஒரு பதிவு மஞ்சூரண்ணன் போட்டு இருக்காரு. நேரம் கெடக்கும் போது பாருங்க.

நம்ம விஷயத்திற்கு வருவோம். போன பதிவுல சிலேட்டுல செஞ்ச கைவேலையை பார்த்தோம். இன்னும் ஒண்ணு ரெண்டு இருக்கு. கைவசம் அதனோட படம் இல்லை. அப்புறம் பார்ப்போம்.

கீழே பார்க்கிற பிள்ளையார் படம் எங்கேயோ கெடச்ச ஆஸ்பெஸ்டாஸ் துண்டுல போட்டது. ஆயில் பெயிண்ட்டிங். எனக்கு நினைவு தெரிஞ்சு ரொம்ப வேகமா வரைஞ்சு முடிச்ச படம். ஆஸ்பெஸ்டாஸ் அப்படியே ஆயில் பெயிண்ட்டை உறிஞ்சிடுது. அதனால அதிக நேரம் காய காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. ஆஸ்பெஸ்டாஸ் ஷீட்டை மறைக்கிற மாதிரி பிண்ணணியில நல்லா அழுத்தமா கறுப்பு கலர் பூசி விட்டேன்.


இந்த படத்துல ரொம்ப பிடிச்ச விஷயம் தும்பிக்கைக்கு கீழே நிழலோட போக்கு. அப்படியே வளைஞ்சு பிள்ளையாரோட தொப்பையிலே கீழ் பார்த்த மாதிரி நிழலோட்டம் போகுதே அது தான்.



படம் போடறதுக்கு இப்படிபட்ட பேப்பர், இல்லை, கான்வாஸ்தான் வேணும்னு இல்லை.

நாம நம்ம ஜாலிக்காகத்தான போடறோம். அதனால கையில கிடைச்ச எதில வேணும்னாலும் போட்டு வெளையாடலாம்.

இரண்டரை அடி நீளம் மூணு அங்குலம் அகலத்துல தூக்கிப் போட கெடந்த ஒரு தெர்மோக்கோல் துண்டுல இப்ப எலிகளெல்லாம் ஜாலியா சங்கிலியில ஏறி இறங்கி விளையாடற மாதிரி ஒரு படம் போட்டு வீட்டுல சும்மானுச்சுக்கும் மாட்டி வச்சிருக்கேன்.

நாம நெனச்சா எதுவுமே ஆர்ட்தாங்க ! எப்பவோ காணாம போயிரு்ந்திருக்க வேண்டிய ஆஸ்பெஸ்டாஸ்ஸும் தெர்மோக்கோலும் துண்டெல்லாம் இன்னும் பத்திரமா இருக்குன்னா அது ‘சித்திரம் செய்யும் வித்தை’ தானுங்களே !

மிச்ச சரக்கை அடுத்த பதிவுக்கு ரிசர்வ் பண்ணி வச்சுக்குவோம்.

எல்லோருக்கும் தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள்.

ஆனைக்கு அர்ரம் என்றால் குதிரைக்கு .......

உலகின் மிகப் பிரசித்தி பெற்ற ஒவியங்கள் யாவுமே ஆயில் பெயிண்டிங் எனப்படும் 'எண்ணெயில் கரையும்' வர்ணங்கள்தான். இந்தியாவில் இராஜா ரவி வர்மா இதனை புகுத்தியதன் மூலமாகத்தான் நமது தெய்வங்களுக்கே ஒரு பொலிவும் புது மவுசும் வந்தது.

சித்தன்ன வாசல் குகை ஓவியங்களைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டதுண்டு. ஆயிரம் ஆண்டுகளானாலும் வர்ணங்கள் மங்காமல் இருக்கும் முறையை அவர்கள் இயற்கையில் கிடைக்கும் பொருட்களை வைத்தே சாந்து தயாரித்து உபயோகித்துள்ளனர் என்பதை எண்ணும் போது பெருமையாக இருக்கிறது. ஆனால் அந்த தொழில்நுட்பம் என்ன ஆனது?

நான் முதன்முதலில் எண்ணெய்-வர்ணப் பெட்டி வாங்கியது கல்லூரி முடித்த பின்னரே.அதுவரையில் வெறும் நீர்வண்ணக் கலவைதான். சொல்லிக் கொடுக்க யாருமில்லை.
“ஆனைக்கு அர்ரம் என்றால் குதிரைக்கு குர்ரம்” என்ற வகையில் பக்கத்தில் ஒரு கிண்ணத்தில் கலப்படமில்லா தேங்காய் எண்ணெய்,நீருக்குப் பதிலாக.தூரிகையை அதில் ஒரு முக்கு முக்கி பின்னர் நீலவர்ணத்தை துளியூண்டு ஒரு பீங்கான் தட்டில் பிதுக்கி,நன்றாக குழைத்து ஆகாயத்தின் நீலவர்ணத்தை பூச ஆரம்பித்தேன். அதற்கென்றே ஒரு தனி வரைதாள். இரண்டு நாட்கள் ஆனாலும் எண்ணெய் காய்வதாய் காணோம். நீர்-வர்ணமானால் பத்து நிமிடத்தில் காய்ந்து அடுத்த பகுதியை பூச ஆரம்பித்து விடலாம்.ஆனால் அந்த எண்ணெய் ஊறிப் போய் வரைதாளின் பின்புறமெல்லாம் தெரிய ஆரம்பித்து விட்டது.

ஓஹோ இந்த ரூட் சரியில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டு பிதுக்கிய வர்ணங்களை நேரடியாகவே-தூரிகையின் நுனியில் மட்டும் சிறிது எண்ணெய் தொட்டுக் கொண்டு பரப்பத் துவங்கினேன். ஓரளவுக்கு செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை வந்ததது. முதலில் வரைந்தது மேக மண்டலத்தின் நடுவே கிருஷ்ணன் குழல் ஊதுவது போல ஒரு படம். ஆரம்பத்தில் செய்த தவறு காரணமாக அது முழுவதும் காய்வதற்கு எடுத்துக் கொண்ட காலம் ஆறு மாதங்களுக்கு மேலே. எத்தனையோ வருடங்கள் அதை பாதுகாத்து வைத்திருந்தேன். இப்போது எங்கே என்று தேட வேண்டிய நிலை. கிடைத்தால் வலையேற்றுவேன்.

அதன் பின்னர் பல படங்கள் வரைந்து வேண்டியவர்களுக்கு பரிசாகக் கொடுத்து வந்தேன். காலப்போக்கில் சொல்லிக் கொள்ளும்படியாக எதுவும் கையில் நிற்கவில்லை, இந்த நாயைத் தவிர.

இது கணிணியில் கண்ட ஒரு 'ஸ்க்ரீன் ஸேவர்' நாய். அதன் கண்களில் தெரிந்த ஒரு சோகம் அல்லது தனிமை மனதை மிகவும் தொட்டது. அந்த உணர்வை தூரிகையில் கொண்டு வரச் செய்த முயற்சிதான் இந்த ஓவியம்.

இது தொலைந்து போகாததற்கு ஒரு காரணம் இதை வரைதாளில் செய்யாமல், வெள்ளை காலிகோ ஒட்டப்பட்ட அட்டையின் மேல் செய்யப்பட்டது. இது எல்லா ஆர்ட் ஸ்டோரிலும் கிடைக்கும். Canvas Board என்று கேட்டால் கிடைக்கும். அதிலும் பல அளவுகள் உண்டு. இந்த ஓவியம் 25 X 30 cm அளவிலானது.

ஓவியத்தை முடித்து இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு அதன் மேல் வார்னீஷ் தேய்த்து விட்டால் அதை நீண்ட காலம் பாதுகாக்கலாம். இந்த படம் சுமார் எட்டு வருடங்கள் பழையது.